కవిత: ప్రేమ మనస్థాపం

పువ్వుల్లో విరిసే నవ్వులలో మెరిసేది నీవేగా
నిను చూసి మురిసి చేర రావచ్చే ఉదయసంధ్య
అయినా అందలేక నిను పొందలేక నిత్యం మనస్తాపం కలిగేలే 
లెక్కలేని ప్రేమకు తరించే సౌఖ్యమునకు దూరమైతిలే

తలపుల్లో తారాడే కైతలలో తొణికేది నీవేగా
నిను తలచి పలకరించి మురిసింది కావ్యకన్నియ
అయినా అందలేక నిను పొందలేక నిత్యం మనస్తాపం కలిగేలే
లెక్కలేని ప్రేమకు తరించే సౌఖ్యమునకు దూరమైతిలే

మధుమాసవేళ మనసైన నెలరాజు వెన్నెలమ్మ నీవేగా
విరిపాన్పుపై సుగంధ పరిమళాలు వెదజల్లింది నీవేగా
అయినా అందలేక నిను పొందలేక నిత్యం మనస్తాపం కలిగేలే
లెక్కలేని ప్రేమకు తరించే సౌఖ్యమునకు దూరమైతిలే

మాటలతోనే మనసుకి గాయమయ్యేనన్నది ఉత్తిమాటే
మౌనంతోనూ చెరపలేని మాయని గాయమయ్యేగా
చెమర్చిన కళ్ళతో తడిసిన చెంపలతో ప్రేమసంద్రానయ్యా
అయినా అందలేక నిను పొందలేక నిత్యం మనస్తాపం కలిగేలే
లెక్కలేని ప్రేమకు తరించే సౌఖ్యమునకు దూరమైతిలే

విధి చేయు వింతలన్నీ విడ్డూరాలే విపరీతాలే
వలపనందింపక నిను నను విడదీసిన సమయాన్ని దెప్పనా
మనకై మన మనుగడకై ఆగని కాలాన్ని అననా
ఎంత యోచించినా ఎంత వగచినా ఎంత వేచినా
ఈ హృదయమందిరానా నీవే వలపు దేవతవై నిలిచేవు
ప్రేమరాహిత్యగరళాన్ని మ్రింగి నీకై నీరకంఠుడవుతా